1. W Twoim pokoju jest cieplej.

Która godzina? Nie wiem, musi być już późno, a właściwie wcześnie. Chodzi mi tylko o to, że zaraz czas wstać. A jeszcze nie zasnąłem. Słońce chyba zaczynało się budzić, bo drażniło mnie strasznie, razem z bólem głowy i jakimiś takimi myślami, wyobrażeniami, których nie można się pozbyć. Było mi zimno, bo zapomniałem zamknąć okna późnym wieczorem, a przez całą noc nie miałem ochoty, ani odwagi, albo po prostu nie mogłem tego okna zamknąć, nie bo nie, bo wygodniej mi w łóżku z nadzieją, że może zasnę, z myślą, że może nie rozbudzę się bardziej. Że przyśni się coś dobrego.

To była taka odskocznia, sen. Żyłem ostatnio od snu do snu. A było go tak mało, że stawał się jeszcze cenniejszy. To był jedyny czas spokoju, jedyny czas oddechu. Podświadomość nie krzyczała wtedy tak bardzo. Spała ze mną.

I nawet ceniłem te sny horrory o goniących mnie stworach, za które każdy inny osiemnastolatek by się karcił, bo taka fantazja potrzebna u dziecka, nie u kogoś takiego jak ja.

To jednak jest dobre – być innym.

Ale chciałoby się jeszcze móc być z tego dumnym.

W gardle strasznie zaschło, butelka po wodzie na szafeczce obok łóżka była już pusta. Stwierdziłem to nie uchylając nawet powiek, a potrząsając jedynie wymacaną butelką.

Może jeszcze zasnę.

Wtuliłem się w kołdrę, była chłodna i pomimo tego, że było mi zimno, dobrze mi z nią było. Jakbym przytulał Kogoś. I wyobraźnia od razu pobiegła nie tam gdzie trzeba. Zawsze biegła.

Usłyszałem nagle huk zza ściany i drgnąłem wystraszony. Podniosłem się szybko i nasłuchiwałem dalej, a serce biło przerażone.

A potem był już tylko głośny śmiech i jedno zdanie, które miało uspokoić współlokatorów.

- Spadłem z łóżka!

I śmiał się dalej. Też się uśmiechnąłem. Zrzuciłem z siebie kołdrę i oparłem się o ścianę.

- Lou? – powiedziałem wystarczająco głośno, żeby usłyszał tam, po drugiej stronie.

- Morning,Harreh! - odezwał się wciąż się śmiejąc.

Zadrżałem.

- Wszystko w porządku?

- No jasne. - rzucił bez zastanowienia.

Przylgnąłem do chłodnej ściany i głęboko oddychałem przez kilka sekund. Wszystko w tym pokoju było zimne i takie świeże, że aż bolały skronie. I światło kuło w oczy. I a na ramionach miałem gęsia skórkę.

- Lou?

Za ścianą cisza. Poszedł jeszcze spać.

- Lou?

- Harry, co się dzieje?

Lubiłem, gdy w jego głosie było to coś, co wskazywało na troskę.

- Nie mogę zasnąć.

- Bo już pora wstawać! - krzyknął. - i tak już pewnie wszystkich obudziliśmy!

- Lou? - nie dawałem za wygraną, skoro już zebrałem się na odwagę.

Chwila ciszy.

- Mam iść do Ciebie czy Ty do mnie?

Przymknąłem oczy i westchnąłem ze spokojniejszym już sercem.

- Ja pójdę.

Wyszedłem na korytarz, było już całkiem jasno, zegarek w holu pokazywał za siedem siódmą. Trochę rozgrzałem się, wstając energicznie z łóżka, ale i tak zarzuciłem na ramiona koc. Na wszelki wypadek, gdyby paparazzi mieli mnie nakryć w samych slipkach - pomyślałem. To było głupie i nieprawdziwe. Po prostu lubiłem ten kocyk. Różowy kocyk w koty. Dostałem go chyba pod choinkę od Lou, pamiętam, jak wszyscy się z tego śmieliśmy. Ale jest całkiem miły w dotyku. I Lou go bardzo lubi. Złapałem za klamkę i wszedłem cicho do pokoju obok. 

Louis leżał na łóżku zwinięty w kłębek, patrząc na mnie ciekawie. Wskazał na poduszkę obok jego głowy. Zrobił mi miejsce. Rzuciłem się na łóżko a on tak po prostu, mechanicznie przytulił mnie mocno, mnie i mój różowy kocyk w dziwne koty. I uśmiechał się jak zwykle,jak lubił, jak ja lubiłem. 

Całe to zimno, które przez noc ogarniało mnie w pokoju obok nagle zniknęło, odeszło w niepamięć i liczyło się tylko tu i teraz. Położył od niechcenia dłoń na mojej klatce piersiowej i zamykając oczy szepnął:

- Prześpijmy się trochę.

Patrzyłem na niego, zupełnie rozbudzony. Czułem się bezpiecznie i pewnie gdybym bardzo chciał - zasnąłbym, bo zmęczenie robiło swoje, ale mimo wszystko lepiej było dotykać jego włosów. Leżałem tak obok mojego najlepszego przyjaciela i wiedziałem, że cokolwiek ma się stać nigdy mnie nie zostawi. Że już zawsze będziemy razem. 

I teraz, gdy Louis spał, mogłem go obserwować i czuć się szczęśliwym.

Czuć się szczęśliwym to jest już prawie jak szczęście.

- Dobrze, że śpisz, Lou. Tak dobrze, że śpisz właśnie tu, obok mnie.

Położyłem swoją rękę na poduszce przed moją twarzą i zacząłem mimowolnie rysować niej palcem. Usta mu się uchyliły, jak zawsze, gdy spał. 

- Czasem tak bardzo boję się, że tego nie przetrwamy. - szeptałem do śpiącego, nieświadomego. - że któregoś dnia to wszystko się skończy. Że coś nas zniszczy. Że coś zniszczy mnie. Lou, jak bardzo smutne byłoby życie bez Ciebie. 

Pociągałem nosem. Musiałem przeziębić się w nocy. Zamknąłem oczy i szeptałem jeszcze ciszej, zupełnie sam do siebie. Jak w obłędzie, ale powoli, oddzielając każdy wyraz długą przerwą.

- Brakowałoby mi nawet... nawet tego w jaki sposób spadasz z łóżka o siódmej rano. Za Tobą nie można nie tęsknić... 

Zasypiałem.

- Bądź... już zawsze... dobrze..?

Poczułem, że jego dłoń przesuwa się po mojej klatce piersiowej wyżej, aż w końcu obejmuje mnie mocno. Nie spał.

- Wiesz,że po szesnastu godzinach bez snu zachowujesz się jakbyś miał pół promila alkoholu we krwi?

Uchyliłem oczy. Uśmiechał się troskliwie.

- To ja mam już ze dwadzieścia - odpowiedziałem.

Ramiona były ciepłe i kochające i lubiłem to bezpieczeństwo, tą radość, jak w któreś Boże Narodzenie naście lat temu, i świadomość smaku jabłka i zapachu cynamonu i że - nic nie może być źle.

Tak po prostu, pewnie dochodziła już ósma rano, kiedy zasnęliśmy.

Szczęśliwi.

- POBUDKAAAA!

Poderwałem się szybko i zobaczyłem Nialla stojącego nade mną ze szklanką wody. Woda ze szklanki rozlała się zaraz na moich włosach i twarzy Lou. 

Louis jęknął. 

Niall był wyraźnie z siebie zadowolony.

- Jest już dwunasta a wy jeszcze urządzacie tu swoje romanse!

- Chyba bromanse - wtrącił Lou. Miał już dobry humor, pomimo że sama forma pobudki go nie zachwyciła.

Coś już mówił do Nialla, coś mu tłumaczył, opowiadał, pytał o śniadanie, a ja patrzyłem na niego i było mi smutno. I nawet nie wiedziałem dlaczego. A potem to zaczęło brzmieć w uszach głośniej i głośniej.

To tylko bromance,Harry. To tylko Twój brat z wyboru.

Pogódź się z tym.

Oczy zaszkliły mi się, kiedy dotknął mnie przypadkowo dłonią wyskakując z łóżka. Szli już z Niallem do kuchni. Radośni, nie martwiący się niczym.

Harry, co Ty z sobą zrobiłeś?